Μέλι-Οίνος-Έλαιον

Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2013

38. Διά βίου μάθηση ναι. Και στη μελισσοκομία

Τα τριήμερα 23-25/11 και 30/11-,2/12, παρευρέθηκα στο χώρο του Εργαστήριο Μελισσοκομίας του ΑΠΘ, όπου και παρακολούθησα 2 σεμινάρια με θέματα:
1. Τον ποιοτικό έλεγχο προϊόντων κυψέλης
2. Εχθροί, ασθένειες, δηλητηριάσεις μελισσών και βιολογική μελισσοκομία.
Για ακόμη μία φορά, (ήδη από τον περασμένο Ιούνιο έχω διδαχθεί εκεί βασιλοτροφία), επιβεβαιώθηκαν οι προσδοκίες μου για εποικοδομητικό χρόνο.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα πανεπιστήμια δεν πρέπει να ασχολούνται αποκλειστικά με την εκπαίδευση. Οφείλουν να στρέφουν το ενδιαφέρον τους και προς το πεδίο της έρευνας, ιδίως όταν τα ευρήματά των ερευνών αυτών μπορούν να συνεισφέρουν στη βελτίωση της ποιοτικής παραγωγής. Η γνώση που μπορούν να μεταδώσουν σε πολλούς παραγωγικούς κλάδους άλλωστε, δεν θα λειτουργήσει μόνο προς όφελος των επαγγελματιών, αλλά κατ΄ επέκταση και των μελλοντικών αγοραστών ποιοτικών προϊόντων.
Αυτό ακριβώς πράττει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το Εργαστήριο Μελισσοκομίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκη, με επικεφαλής τον καθηγητή κ. Θρασυβούλου και το λοιπό εξαίρετο προσωπικό.

Οι συμετέχοντες στο ποιοτικό έλεγχο προϊόντων κυψέλης με τον κο Θρασυβούλου και κα Τανανάκη

Τα οκτάωρα, η αλήθεια είναι ότι, ήταν εξαντλητικά, αλλά οι άνθρωποι του εργαστηρίου, με τη θέρμη και το ζήλο τους μας παρέσυραν όλους. Μάλιστα, την τελευταία ημέρα των σεμιναρίων, υπήρξε και ένα ενδιαφέρον περιστατικό, όταν το εργαστήριο κλήθηκε από το ΕΘΙΑΓΕ προκειμένου να αφαιρέσει από την αποθήκη του δύο μεγάλες σφηκοφωλιές. Ήταν το έναυσμα όλοι να επισκεφθούμε τις εγκαταστάσεις του και να γίνουμε μάρτυρες της επιχείρησης αυτής.

Ως μελισσοκόμος, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Εργαστήρι Μελισσοκομίας, του οποίου η συμβολή στην ελληνική μελισσοκομία είναι πολύτιμη. Θεωρώ ότι όλοι οι μελισσοκόμοι πρέπει να αποζητούμε την περεταίρω γνώση του αντικειμένου μας, μιας και αυτή θα βελτιώσει τον τρόπο εργασίας μας και θα οδηγήσει στα καλύτερα επιθυμητά αποτελέσματα της δουλειάς μας. Είτε δια ζώσης είτε μέσα από το site του εργαστηρίου http://www.beelab.gr/ , είναι ένας ασφαλής και υπεύθυνος τρόπος!

Παλαιότερη ανάρτηση για το εργαστήριο μελισσοκομίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μπορείτε να δείτε εδώ http://honey-wine-oil.blogspot.gr/2013/06/18.html

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013

37. Μυλοποτάμος-Κρασί από το Άγιο Όρος

Πολλά έχουν γραφεί και δημοσιευθεί για τον Μυλοπόταμο του Άγίου Όρους.

Στην ανάρτηση αυτή, θ΄ αναφερθώ και εγώ στον Μυλοπόταμο, αλλά έτσι όπως εγώ τον έζησα και τον βιώνω μέχρι και σήμερα.

Ο Μυλοπόταμος πριν 22 χρόνια

γ. Επιφάνιος

π. Ιωακείμ

Η καλύτερη παρέα, στο καλύτερο μέρος, ο καλύτερος καφές

Διευκρινίζω ότι το κείμενο αφορά στους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται εκεί και όχι στα ντουβάρια, στα αμπέλια και στα κρασιά.. Γιατί θεωρώ ότι η ψυχή κάθε τόπου είναι οι άνθρωποί του και στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ο γέρων Επιφάνιος και ο π. Ιωακείμ. Και είναι αυτοί που δίνουν ζωή και αξία σε κάθε δημιούργημα του Μυλοπόταμου.

Έχουν περάσει 22 χρόνια από την πρώτη μου επίσκεψη εκεί. Ο π. Ιωακείμ ήταν ο πρώτος που γνώρισα, πριν ακόμα απαρνηθεί τα εγκόσμια. Δεν θα ξεχάσω με τι αγάπη και σεβασμό μιλούσε για τον γέροντά του, τον π. Επιφάνιο. Αργότερα, όταν γνώρισα ο ίδιος τον π. Επιφάνιο κατάλαβα το γιατί.

Ο γέρων Επιφάνιος έχει μεγάλη καρδιά. Μαγειρεύει ακούραστα, βάζοντας όλη του την αγάπη για να ευχαριστήσει όλους όσοι θα βρεθούν κοντά του. Και όχι μόνο στον Μυλοπόταμο, αλλά μαγειρεύει με ευχαρίστηση και χαρά σε όλες τις πανηγύρεις του Άγιου Όρους που θα κληθεί. Εκτός από τη μαγειρική του, ο π. Επιφάνιος ευφραίνει τους ανθρώπους και με την ψαλτική του. Είναι ακούραστος και γίνεται αμέσως αγαπητός, ακριβώς γι αυτό που είναι.

Μετά το μαγείρεμα στην Ι.Μ Φιλοθέου

Όταν είδα τα πρώτα σχέδια και τον προϋπολογισμό που θα χρειαζόταν για την αναπαλαίωση του Μυλοπόταμου, είπα ότι είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν και ότι είναι μία τρέλα. Τότε, το κτίριο ήταν ένα ερείπιο και από αμπέλια, έβλεπες μια κληματαριά.

Διαψεύσθηκα παταγωδώς. Όχι μόνο υλοποιήθηκαν τα αρχικά σχέδια, αλλά με τα χρόνια, έγιναν άλλα τόσα.

Οι επισκευές άρχισαν από την εκκλησία, για να συνεχίσουν στο αρχονταρίκι, το μαγειρείο, την τραπεζαρία, τον πύργο κλπ. Συγχρόνως φυτεύτηκαν τα αμπέλια, (η αφορμή για να φυτέψω και εγώ το δικό μου αμπέλι), κτίστηκε το οινοποιείο και βέβαια ακολούθησαν άλλα πολλά.